24.02.2010

DİL

Bin yıllarda süren bir zaman diliminde şekillenen halkın ortak değeri olan dil,kutsal bir varlıktır.Dil hakla vardır.Her halk da diliyle vardır. “Bir ulusun dili onun ruhu gibidir.Ruhu da dilidir. ”Bu anlamda dil toplumsal bir değerdir.Türkiye Cumhuriyeti Türk Ulusu’nun diline sahip çıkmaya çalışırken Kürt halkının ve diğer halkların diline saldırmış; tek dilli resmi ideolojinin Kürtçe’yi yok etme yaklaşımında aramak yanlış olmaz.

Anadil hakkı,her insanın en doğal hakkıdır.İnsan Hakları kapsamındadır.Nüfusu 40 milyonu aşkın olan Kürtlerin anadili 21.yüzyılda halen yasaklıdır.Dünyada sanırım Anadili yasaklı olan tek halktır. Bu nedenle Dünya anadil gününe en çok sahip çıkması gereken halk Kürt halkıdır.Anadil toplumlar,halklar için varlık-yokluk anlamına gelir.Anadilde eğitim insanidir ayrıca da en temek haktır..Çağdaş devletler bunu sağlamakla yükümlüdür.Hepimiz anadilimize sahip çıkmalıyız, hemde hangi koşul altında olursa olsun anadilimizi yaşatmalıyız.Anadilde iletişim,yaşamın temel nedenlerinden biridir.

Kürt dilinin bugüne kadar yaşatılmasında emeği olan Melaye Ciziri-Feqiye Teyran-Ehmede Xani,Celadet Bedixan . Aram Tigran’ı unutmayalım.Onların önünde saygıyla eğiliyoruz…

Kürtler,hiçbir halkın dilini küçümsemeden yediden yetmişe günlük yaşam olmak üzere, hayatın her alanında Kürtçe konuşmayı,Kürt dilini geliştirip savunmayı hayat tarzı haline getirmelidir.Kürt dili insanlığa beşiklik yapmış Mezapotamya’nın ve dünyanın en eski dillerinden birisidir.Anadolu insanlığının bu güne gelmesinde büyük bir Kültür taşıyıcılığı yapmış bir dildir.Kadınlarımızı dillerini geliştirmeye ve sahip çıkmaya çağırıyorum ve onların bu kavgalarında yanlarında olduğumu ifade ediyorum.

Türkiye’de yapılmak istenen Kürt Halkı’nın diline müdahale ederek,halkın tarihi,geçmişi ve Kültürüyle arasında ki bağları koparmaya çalışmaktır.Ulus-devlet inşası ve süreci aynı zamanda başka kimliklerin ve ulusların KÜLTÜR VE DİLERİNİN ölümü anlamına gelmektedir.

Eğitim,medya,kültürel ve sosyal yaşam alanlarının kapıları Kürtçe için açılmalı,açılmadığı sürece: Kürtçe’nin varlığını sürdürmesi ve gelişmesi mümkün olmayacaktır.Öncelikle Devlet Kürt kültürü ve dili üzerinde ki baskı ve yasakların kalkması için demokratik yaptırımlar uygulamalıdır. Dil canlı bir varlıktır.Dillerde insanlar gibi doğar,büyür ; baskı altına alındığı taktirde inleye inleye ölür.Dünyada ki tüm diller önemlidir ve eşit değere sahip olmak zorundır. 
   

Yüksel Avşar

KADEP Genel Başkan Yardmcısı




                         

Bir ölüm...

 Ahmet Altan

03 Aralık 2009

  

 Gece yarısı Yasemin’den bir mesaj geldi.
“Cizreliler Lokali’ni taramışlar, bir ölü var.”
Televizyon kanallarını dolaşarak haberin ayrıntılarını öğrenmeye çalışırken telefon çaldı.
Ağlayan bir genç kadın sesi, “Selim Abi’yi öldürdüler Ahmet Abi” dedi.
Önce tam kavrayamadım.
Sonra birden anladım.
Arayan Hülya’ydı, “Selim Abi” dediği Selim Dindar.
“Vurdular abi...”
Selim’i vurmuşlardı.
Hülya ağlıyordu.
Bir insanın ancak ölüm karşısında ağlayabileceği gibi ağlıyordu.
Ölüm, hayatın zihnime düzgün biçimde istiflediği bütün düşünceleri yıkmış, dağıtmış, içimi bir harabeye çevirmişti.
Dişlerimi sıkıp “Kim vurmuş” dedim.
“Bilmiyorum abi... Bizim kime kötülüğümüz dokundu abi?”
Ağlıyordu ve ben ne diyeceğimi bilmiyordum.
Duman gibi bir şey dalgalanıyordu içimde, yüzler, sesler beliriyordu.
Bu ülkenin en dürüst, en cesur insanlarından birinin, Şerafettin Elçi’nin yeğeniydi.
Gençliğinde Diyarbakır Hapishanesi’nde yatmıştı.
Orada yaşadıklarını, o sıralarda Radikal’de yazan Neşe Düzel’e anlatmıştı, Neşe o konuşmadan sonra günlerce ağlamıştı.
Gençliği acı doluydu Selim’in.
Haksız, insafsız acılar çekmişti.
Kinlenmemişti ama geçtiğimiz aylarda Balçiçek Pamir’le yaptığı konuşmada, “bir daha doğsam Kürt doğmam” demişti.
Kürtlükten değildi aslında şikâyeti, Kürtlere yapılanlara sitemini böyle anlatıyordu.
Sırf Kürt olduğu için o kadar çok işkence görmüştü ki, o kadar çok acı çekmişti ki...
“Çoktandır lokale gitmiyormuş abi, bu akşam uğramış... Lokali taramışlar abi... İki amcaoğlu da yaralı...”

Binlerce yıllık feodal bir kültürden süzülmüş o inanılmaz Kürt terbiyesiyle hep iki dizini birleştirerek oturur, gülerken bile çok fazla gülmemeye dikkat eder, sözcüklerini itinayla seçerdi, yaşıtlarıyla birlikteyken daha çok güldüğünü, daha serazat konuştuğunu tahmin ederdim ama “büyüklerinin” yanında “saygısızca” görünebilecek bir şey yapmaktan çekinirdi.

Son karşılaştığımızda gelecekle ilgili hayallerini, ümitlerini anlatmıştı.
Gelecek...
Artık onun için gelecek yoktu.
“Cizreliler Lokali’ni taramışlar, bir ölü var” cümlesinin içinde koca bir hayat bitiyordu.
“Bir ölü” bir isim kazanıyor, bir yüz ediniyor, derin bir kedere dönüşüyordu.
Haksız acılarla dağlanmış bir hayat, haksız bir ölümle noktalanıyordu.
Birileri kavga etmişler, kavga edenlerden biri Selim’in de olduğu lokale sığınmış, silahlı zorbalar sığınan adamın teslim edilmesini isteyince içerdekiler bunu reddetmiş, katiller de içerdekilerin hepsini tarayıp Selim’i beyninden vurmuşlardı.
Abisi, “kardeşim kör kurşuna kurban gitti” demişti.
Kör kurşuna kurban gitmişti.
Daha küçük yaşlarda yeryüzünün en korkunç hapishanelerinden birinde zorbalıklar görerek başlayan hayatı, bir zorbalıkla sona ermişti.
Ölümü hep yanımızda, içimizde taşıdığımızı biliyoruz ama o hep uzak ve yabancı bize, aniden ortaya çıkıp kendini gösterdiğinde ise hayat uzak ve yabancı oluyor.

İkisini de tanıyamıyor, ikisine de dokunamıyoruz o anda.
O korkunç haberi duyduğunda, derin ve sisli iki uçurumun ortasındaki daracık bir ıssızlıkta yapayalnız kalıyorsun, gelecek kayboluyor, gerçeklik kayboluyor, geçmiş dumanlar içinde şekilden şekle giriyor, artık var olmayan yüzler görüyor, artık var olmayan sesler duyuyorsun.
Var olan, yaşayan her şey, bir deniz gibi geri çekiliyor, artık olmayanın kumsalına bırakıyor seni.
Çok uzaklardan ağlayan genç bir kadın sesi, “Selim Abi’yi vurdular abi, kime ne kötülüğümüz var bizim” diyor.
Konuşabilsen, “kimseye bir kötülüğünüz yok kızım,” diyeceksin “kimseye bir kötülüğünüz yok”.
Ama her zaman konuşamıyorsun.
Var olmayanın kumsalındasın şimdi.
Giden biriyle vedalaşıyorsun.
Diyebilsen, “affet bizi” diyeceksin.
Affet bizi oğlum, affet bizi yaptıklarımız için.



&&&&&&&&&&

Şerafettin Elçi’yi hatırlayan var mı?

Aslı Aydıntaşbaş
asli.aydintasbas@milliyet.com.tr

 
Milliyet-16 Kasım Pazartesi 2009

Ne kadar mı yol aldık bu memlekette? Gelin bir de Şerafettin Elçi’ye soralım. Son zamanlarda Şerafettin Elçi’nin adı pek anılmıyor. Oysa o bir zamanlar önemli bir semboldü. Türkiye’de nelerin konuşulamayan-ların sembolü..
1979’da Bülent Ecevit’in kabinesinde Bayındırlık Bakanı olan Elçi, o dönem kendi bölgesine gittiğinde ve bakanlıktaki makamında Güneydoğu’dan gelen birkaç misafirle Kürtçe konuştuğu için basından ve muhalefetten büyük tepki almıştı. 

Hürriyet’e röportaj
Basın peşini bırakmayınca kendini savunmak durumuna düşen Bakan, Hürriyet gazetesine bir röportaj vererek gazetenin o dönem Ankara temsilcisi Ülkü Arman’a ‘Ne var bunda? Ben Kürdüm, Türkiye’de Kürtler de var. Ama Misak-ı Milli sınırlarına saygılıyım’ deyince kızılca kıyamet kopu. Hem de öyle böyle değil!
Dün telefonla ulaştığım Elçi, ‘Şimdi belki anlatınca gülünç geliyor ama o zaman büyük siyasi deprem olmuştu. Bu lafları ettiğim için bölücülükle suçlandm. İnan bugün birileri çıkıp olmadık bir bağımsızlık deklarasyonu yapsa o zamanki kadar fırtına olmaz’ dedi.
Kriz üzerine Başbakan Ecevit, Bakanlar Kurulu’nu toplayıp 19 saatlik tarihi bir toplantı yapmış, Ama Elçi’nin konuşması, Karaoğlan’ı duygulandırmış. Ecevit her şeye karşın bakanını korumuş,basına “Sayın Elçi Kürtçülük yapmıyor sadece ‘Ben Kürdüm’ dedi”  demiş. 

27 ay hapis
Ancak bu olaydan kısa bir süre sonra gelen 12 Eylül darbesi, Elçi’yi affetmemiş. Darbeden sonra hızla dokunulmazlığı kaldırılan Bakan, ‘Ben Kürdüm, Türkiye’de Kürtler var’ sözlerinden dolayı 27 ay hapis yatmış.
Şerafettin Elçi’nin o yıllardan beri değişmeyen muhafazakâr ancak PKK karşıtı bir siyasi çizgisi var. Aşiret reisi olduğu için bölgesinde saygı görüyor. Silahlı mücadeleye karşı.
Elçi, geçmişte kendi gibi bağımsız Kürt siyasetçilerin PKK’dan daha büyük tehdit olarak algılandığını söylüyor: “Devlet ılımlı Kürtleri, normal bir muhalefeti değil hep terörize bir Kürt siyasetini tercih etti.”
Bugün ise iyimser. Meclis oturumunu  soruyorum. ‘Nereden nereye’ diyor. ‘Kolay duygulanmam. Duygularım nasırlaştı. Ama Meclis’i memnuniyetle seyrediyorum. Benim için bahtiyarlık. Kürt meselesinin makul bir çerçevede parlamentoda tartışılması beni memnun etti. Kürtlerin de bunu anlaması lazım. Açılım belki tüm beklentilere cevap vermez ama çözüme yönelik bir adım atılıyor.’

Siyaset yolu açtı şimdi sıra toplumda
Ben iyimserim, hep iyimserim! Bazen klişelerde doğruluk payı vardır. Cuma günü Meclis’teki açılım tartışması, tüm protestolara, atışmalara, hırgüre rağmen tarihi bir andı.
Doğruya doğru; Yüce  Meclis, kuruluşundan   beri ilk kez gerçek anlamda  Kürt sorununu tartıştı. Evet, yapılması gerekenler konusunda ciddi görüş ayrılıkları vardı; atmosfer gergindi; siyasiler ‘uzlaşma kültürünün’ bu coğrafyayı tamamen ıskaladığını bir kez daha hatırlattılar bize.
Ancak her şeye rağmen ortada bir sorun olduğu ve bunun özünde ‘kimlik’ meselesi olduğu konusunda tüm liderler hemfikirdi. Ahmet Türk’ün konuşması etkiliydi. Deniz Baykal, hükümeti eleştirdi ama ‘Gelin gerçekten Kürt açılımı yapalım’ dedi. Tayyip Erdoğan politikalarını, kıvırmadan, güçlü ifadelerde savundu.

Meclis oturumunda liderlerin ortak noktaları da vardı. Meclis’teki tartışmayı “içi boş” ve “yine kavga ettiler” diye aşağılamak yerine bu meselenin artık çözüm yoluna girmesine sevinmek lazım. Hem de bu parlamento çatısı altında

Bardağın yarısı dolu
Ben MHP liderinin konuşmasını, sakis üslubunu önemsedim. Devlet Bahçeli önemli mesajlar verdi; şu ya da bu şekilde bir şeylerin çözülmesi gerektiğinden söz etti. (‘Şayet ülkemizdeki insanlarımızın bir kısmında kendilerini ifade edememe sorununun varlığı iddia ediliyorsa,    bu sorunun çözümündeki engel anayasal değil sosyolojik ve ekonomiktir.’)   Tüm bunları alt alta koyunca ben ‘Bardağın yarısı dolu’ diyorum. Bu tartışma, yıllarca ‘kart-kurt’ söyleminin resmi görüş kabul edildiği, yakın zamana kadar medyada bile ‘Kürt’ demekten utandığımız için ‘Doğulu’ ya da kibarca ‘Kürt kökenli vatandaşlarımız’ gibisinden yumuşatıcı ifadeler kullanan kamuoyumuz için ileri bir adımdır.
Meclis’teki tartışmayı ‘içi boş’ ya da ‘yine kavga ettiler’ diye aşağılamak yerine Türkiye’nin tarihsel gelişimi içinde değerlendirmek lazım.   
Tereddüt yok; cuma günkü oturumla Türkiye, uzun vadede varlığını tehdit eden en kritik meselenin çözümüne bir adım daha yaklaştı. Siyaset yolu açtı; şimdi sıra toplumda.

Erdoğan İsrail’de popüler!
Geçen hafta yayımlanan kamuoyu yoklamaları, Kürt açılımının AK Parti oylarında belli bir düşüşe neden olduğunu gösteriyor. Aslında bu kısa vadede parti kurmaylarının beklediği bir durum. Açılımda mesafe kat edilirse uzun vadede toparlayabileceklerini düşünüyor AK Partililer.
Ancak Başbakan Erdoğan’ın Türkiye’de düşen popülaritesi, İsrail’de yükseliyor!
Tabii Tel Aviv sokaklarında değil. Burada kastettiğimiz İsrail’de yaşayan ve İsrail vatandaşı olan Filistinliler arasında. Gazze ve Batı Şeria dışında İsrail sınırları içinde yaşayan yaklaşık 6 milyon kişinin bir milyonu Filistin asıllı. Nüfusun yüzde 20’ye yakını.
İsrail’de yayımlanan Jewish Chronicle gazetesine göre, İsrail pasaportu taşıyan İsrailli Arap nüfusun en beğendiği dünya lideri Tayyip Erdoğan. Saban Center’ın araştırmasına göre Erdoğan’ı Filistinliler arasında popüler yapan, Davos çıkışı, Gazze açıklamaları ve  İsrail’in son anda Anadolu Kartalı tatbikatından çıkarılması.
Erdoğan’ı Hizbullah lideri Nasrallah takip ediyor.

Ayıptır, zulümdür, cinayettir...

CENGİZ
ÇANDAR